ಅತ್ತಲಿದ್ದ ರವಿಯೊಬ್ಬ
ಇತ್ತೆಡೆಗೆ ಸರಿದೊಡೆ
ಧರೆಯ ಕತ್ತಲದು ಸಮಾಧಿ... ಆದರೇನು ಮರುಳೆ???
ನಭಕಿಹರು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರು
ಬೆಳಗಬಲ್ಲುರೆ ನಭವಪೂರ
ಬೆಳಕದುವೆ ಭ್ರಮಿತ, ಕತ್ತಲೆಯೇ ಶಾಶ್ವತ... ಸತ್ಯವದು ಇರುಳೇ...
ಕತ್ತಲೆಯೇ ನನ್ನೊಲವು
ಕತ್ತಲೆಯೇ ನನ್ನರಿವು
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಬದುಕು ಬಾಳೇ ಕತ್ತಲೆ... ಆದರೇನು ಮರುಳೆ???
ದೇಹದೊಳಗೂ ಕತ್ತಲೆ
ಧರೆಯಾಚೆಗೂ ಕತ್ತಲೆ
ನಡುವೆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾ ಬೆತ್ತಲೆ... ಸತ್ಯವದು ಇರುಳೇ...
ಕೊಂಕನೆಲ್ಲ ಬಿಂಬಿಸುವ
ಜಗವನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸುವ
ಬೆಳಕು ಜೀವಕ್ರಾಂತಿಯ ಮಾಡಿಹಳು... ಆದರೇನು ಮರುಳೆ???
ಒಡಲಲೆಲ್ಲವನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವಳು
ಪರಮಶಾಂತಿಯಲಿ, ಅವಳೇ ತಾಯಿ ಕತ್ತಲೆ... ಸತ್ಯವದು ಇರುಳೆ...
ದಿನಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ
ಬೆಳಕೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ
ಬದುಕ ರೂಡಿಸಿಕೊಂಡರೆಮ್ಮವರು,.. ಆದರೇನು ಮರುಳೆ???
ಧನ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ
ಬದುಕೆಲ್ಲ ಕವಿದಿಹಳು
ದಟ್ಟವಾಗಿ ತಾಯಿ ಕತ್ತಲೆ... ನಾನಂತೂ ಧನ್ಯ ಓ ಇರುಳೆ...
-ಕೆ. ಸಿ. ಸಂಪತ್ ಕುಮಾರ್...
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteಸುಗಮವಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು ಮೇಲಿನ ಈ ಸಾಲುಗಳು
ReplyDeleteಮರುಳ ಇರುಳ ನಡುವೆ ಇರಲಿ ಮುತ್ತಿನ ಕವಳಗಳು
Darkness (kattalu) doesn't exist. It appears to exist, because darkness is the absence of light.
ReplyDeleteTo move away from darkness you need to move towards what brings positivity. And there you find light.
Moral of the story - Darkness is nothing but a poet's imagination :P
Yeahhh, may be you are right, whatever it may be darkness (or emptiness or vacuum), that's what is existing...
ReplyDeleteAnd, all i am mentioning is, light is not a kind of permanent, its just an instance.